دختران شهر به روستا فکر ميکنند ، دختران روستا در آرزوي شهر ميميرند... مردان کوچک ، به آسايش

مردان بزرگ فکر ميکنند ، مردان بزرگ در آرامش مردان کوچک ميميرند... کدام پل ، در کجاي جهان ،

شکسته است...؟! که هيچ کس به خانه اش نميرسد !!!!

چند روزیه که روحم خرابه ولی نمیخوام دیگه اشتباهات و روشهای قبل و ادامه بدم.دیگه دلم نمیخواد

تجربه های تلخ گذشتمو ببینم.یک سال گذشته خیلی سختی کشیدم تا به آرامش رسیدم و حالا میخوام این

آرامش دوام داشته باشه.دوست ندارم گذشتۀ خودمو تو مهسا ببینم.خدایا کمکش کن،میخوام روزای

قشنگش برگرده.

عشق درهای دل آدمی را می بندد.ترس شک می کند.در ترس ، آدمی احساس تنهایی میکند.در عشق آدمی محو میشود و دیگر کسی نمی ماند تا احساس تنهایی کند.در عشق مرزهای وجود آدمی میریزد.

امروز خیلی کار داشتم.محمدپور،منشی شرکتمون(به قول خودش قلب شرکت)نیومده بود.من هم کارای قلب و انجام دادم،هم بطن و هم دهلیز.

از این تکرار مکررات خسته شدم.دلم هوای یه چیز متفاوت کرده.دلم عروسی مهسا میخواد.مامانم از من هول تر و پیگیرتره.همش براش دعا میکنم وگرنه مجبورم با موهای هانی مثل فیلم نسخۀ سحرآمیز قلم مو درست کنم.

هنوز نهار نخوردم.اگه بشه زودتر میرم پیش سارا و گلایدرمو اونجا پهن میکنم.گفت برام کتلت گذاشته.چقدر محبوب بودن سخته.بعد میرم پیش هانی.براش از گلخونۀ دائیم توت فرنگی آوردم.البته اگه چیزیش مونده باشه.چون تو شرکت ما اگه سنگ هم بذاری تو یخچال،5 دققه بعد میبینی که تو قابلمه داره میجوشه.راستی چقدرعشق و توت فرنگی با هم هارمونی دارن.

امروز قرمز و آبی شدیم.

مهس ا خانم آخرین هشدارو میدم.واه واه .....! هر روز یه اسم در میاره !یک بار دیگه هم گفته بودم که در مورد مسائل من کمتر تجسس کنی وگرنه منم خیلی چیزارو لو میدم.در ضمن بنده را مورد لطف قرار بده و دیگه نظر نده.معلومه هنوز کارآگاه خوبی نشدیا.اگه مامانش نبود ما که نمیرفتیم بیرون.مگه بهت یاد ندادم تمام شواهدو مثل پازل کنارهم قرار بده.

دوم اسفند هم اومد ولی از ولنتاین خبری نشد.مرتضی ازم خواهش کرد که ننویسم.گفت:قول میدم جبران کنم.آبرومو نبر.ولی آبروتو میبرم.امیدوارم علیرضا هم اینارو بخونه .از همین جا به همه اعلام میکنم که به قول مهسا فرم دادی.اصلآ هم پروانه ای نیستی.مهسا و سارای عزیز من هم مثل شما به سوگ نشستم.اگه اتفاقی افتاد حتمآ این قسمتو پاک میکنم.

فردا تولد برادرام حمید و محمده(دوقلوهای افسانه ای).خیلی دوسشون دارم.خیلی هم خوشکلن.مثل خودم.بعدازظهر با مرتضی رفتیم براشون بلوز صورتی و بنفش خریدیم.اصلآ هم رنگاش دخترونه نبود.بعد رفتیم بستنی دراز بخریم.تا به ما رسسد آسمون تپید.بستنی دستگاهه تموم شد.اینو دیگه ندیده بودم.میخواستم اون سه تا پسرایی قبل از ما بستنی گرفتن له کنم.

اومدم خونه یه کم تولد بازی کردیم.حمید تا کادوشو باز کرد گفت:واسه خودت خریدی یا واسه ما.دستم بشکنه.

امروز سه بر عصبانی شدم یه بار هم خندیدم.به این میگن آدم با جذبه.

امروز هوا دو نفرست.فکر کنم ولنتاینه.ولی چه فایده؟؟!!مهسا که ناراحته،سارا هم همینطور.آخه همهُ آقایون خوب دور میزنن(می پیچن).منم که اصلآ حرفشو نزن.زهی خیال باطل.ولی از چند روز پیش بعضیا قول مراسم باشکوهی رو دادن.من که چشمم آب نمیخوره ولی با این وجود حالت ولنتاینو به خودم گرفتم.همه تو شرکت میگن از لباسات معلومه که قراره کادوها رو بزنی زیر بغل.البته خودم ۵۰-۵۰ام.آخه مرتضی خیلی آدمه پروانه ای هستش.شایدم میخواد سورپریزم کنه.(شوخی با مزه ای بود) 

آه ه ه ه ه !ساعت۱ شد.از هیچ کسم خبری نشد.به سارا گفتم ناراحت نباش الان دو تایی میریم ناهار میخوریم منتظر هیچ کسم نمیمونیم.آخه یاسر(دوست سارا)چند هفته ست۵شنبه ها هی اینو از تو قبر در میاره یکی دیگه رو میذاره جاش.پس ازش نمیشه انتظار جشن وپایکوبی و ولنتاین بازیو داشت.منم که هوتوتو.......

داشتیم از شرکت میرفتیم که مرتضی زنگ زد.به سارا زبون درازی کردم.۷تیر قرار گذاشتیم.سارا هم رفت خونه.البته قبلش کاراگاه بازی کردیم.

مرتضی اومد.گفت بریم خونه لباسامو عوض کنم.منم که مطیعاول فکر کردم شاید خونشون میخواد غافلگیرم کنه ولی به خودم نهیب زدم که افکار شومو از ذهنت بیرون کن.هر چه قدر مامانش اصرار کرد که برامون ناهار درست کنه مرتضی گفت:نه ناهار خوردیم(دروغگو).ساعت ۵/۶ داشتیم ناهار یا شام میخوردیم.بعد گفت:نیلوفر جان ما به خاطر بعضی مسائل امنیتی ۲ اسفند ولنتاین میگیریم.امروز بی مزست.ما باید با همه فرق داشته باشیم.(میدونم داری گولم میزنی)  

خیلی وقته مطبی اضافه نکردم،خدارا شکر همه چیز خوبه،فکر نکنید که چون همه چیز روبراهه نوشتنو یادم رفته،خیلی مشغول بودم.امیدوارم که تو روزهای سخت همه هم یه نفر باشه که بهش تکیه کنن.

مهسا جونم، شاید این روزایی که الان دارم، دوام زیادی نداشته باشه ،اما به آینده ای روشن امید دارم و میدونم که هیچ کوتاهی و قصوری از من نبوده، ولی چون در مورد شرایط حالم صحبت میکنم وهر روز به چیزای تازه ای میرسم که بیشتر امیدوارم میکنه،پس بهت میگم که دوست دارم به خاطر مهربونیت،به خاطرآرامشی که بهم میدادی،برای روزا و شبای بدی که تنهام نذاشتی،برای اینکه با وجود کله شقیم باز هم تحملم میکردی،کمکم میکردی.میدونم خیلی وقتا کارام خستت میکرد ولی بازهم مثل همیشه گوش شنوای حرفام بودی.دوست دارم چون بزرگی،با گذشتی،صبوری،دریای محبتی.............. یه اعترافی میکنم:کاش از همون روز اول به حرفات گوش میکردم ولی قبول کن الان هم بد نشد.حالا که قبول کردی........... پس

دوست دارم،دوست دارم،دوست دارم............... 

امروز صبح از یه شمارهُ ناشناس تماس داشتم.حدس میزنید کی بود؟نمیدونید؟!...

درسته مرتضی بود.با خنده حرف میزد منم چون دلیل خندیدنشو نمیدونستم میخندیدم.(اگه میدونستم چیکار میکردم؟؟)

از پیشنهاد گستاخانه اش (پر روگرایانه) روده بر شده بود.نمیدونم چرا رو حرفش فکرنکردم.اما بعد از کردهُ خودم پشیمون

شدم.البته چیز عجیبی نبود.من اکثر اوقات همین حالتودارم.موضوع جالب سود یک سایهُ چشم و خراب نکردن پلهای پشت

سرم بود که مهسا و سارا در جریانند.از این پس در جهت پاسداری از اماکن عمومی در خدمتم.

خلاصه امور بانکی ۳ روز به طول انجامید.

در ابتدا پیشنهاد میکنم که مطالب قبلی رو از آخر صفحه به اول بخونید تا

دچار حیرت نشوید.cloudy days یه جورایی sunshine days شده.

وقتی ازتو حرف میزنم همهُ فعلهایم ماضی هستند حتی ماضی بعید

ماضی خیلی خیلی بعید

کمی نزدیکتر بنشین . . . .

دلم برای یک حال ساده تنگ شده!

....

تقدیم به کسی که با همه ی عشقی که به او داشتم تنهایم گذاشت.